Ο ''καλός άνθρωπος'' δεν μένει πια εδώ. Ο ηθοποιός που ταυτίστικε περισσότερο από καθέναν με τον μέσο 'Ελληνα, τον άνθρωπο της βιοπάλης, τον τίμιο, τον λίγο αφελή, τον αθώο αλλά και τον έξω καρδιά, έφυγε χθες από την ζωή σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από τετράμηνη μάχη με τις βλάβες που του προκάλεσε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο.Τόσο οικείος με τον μέσο Έλληνα αλλά και τόσο απόμακρος.''Όχι παιδί μου, θα στεναχωρηθώ πολύ αν σου αρνηθώ, μην μου το κάνεις αυτό αγόρι μου, δεν μπορώ να δίνω συνεντεύξεις, τι να πω, ένας απλός άνθρωπος είμαι σε κάθε δημοσιογράφο που τον πλησίαζε τα τελευταια ...20 χρόνια.
Αυτός ήταν ο Θανάσης Βέγγος, ένας πραγματικός, αυθεντικός σταρ, που ποτέ δεν θέλησε να εξαργυρώσει τη φήμη και την αποδοχή του από τον απλό κόσμο με δημοσιότητα.
Ένα παιδί με καταγωγή από τα Θολάρια της Αιγάλης, στη μακρινή και πανέμορφη Αμοργό, που ήρθε στη ζωή στην προπολεμική Αθήνα για να κατακτήσει τελικά το κοινό της, χαρίζοντας στιγμές γέλιου, σκέψης, συγκίνησης και ταύτισης μέσα σε δύσκολους καιρούς, με πολέμους εμφύλιους, μαύρα χρόνια,δικτακτορίες αλλά και τα ανοιξιάτικα χρόνια της επιστροφής στη δημοκρατία.
Ένας άνθρωπος που γνώριζε όλες τισ φάσεις της ζωής:τη δυσκολία, τη χαρά, τη λύπη, τη θλίψη, τη μάχη για το μεροκάματο,στην Ελλάδα που προσπαθούσε να συνέλθει από τα μαύρα χρόνια του πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού.
΄Εναςπροσηνής αλλά και βαθιά δημοκρατικός πολίτης, που πλήρωσε με πολυετή εξορία τα αριστερά του φρονήματα ως φαντάρος, περνώντας στη Μακρόνησο.
Αλλά και ένας επαγγελματίας, στον οποίον η ζωή έπαιξε το πιο μυστηριώδες, όσο και όμορφο, παιχνίδι της.Διότι στη Μακρόνησο γνώρισε τον Νίκο Κούνδουρο, τον άνθρωπο που αναγνώρισε το ταλέντο του και τον καλεσε, μετά την επιστροφή τους από την εξοδία, το 1953, να παίξει στη Μαγική πολη την πρώτη του ταινία.
Μετά, σαν ποτάμι ξεχύνεται το πλούσιο ταλέντο του και η αποδοχή του από τον κόσμο. Ο φαλακρός, ο φουκαράς, ο τρεχαλατζής, ο βιοπαλαιστής, ο γελαστός, ο αφελής, ο καλοσυνάτος άνθρωπος που είχε μέσα του, ξεδιπλώνεται στο κινηματογραφικό πανί και χαρίζει γέλιο, αλλά και δάκρυ, στους θεατές.
Καθιερώθηκε ως μεγάλος κωμικός, παρότι συμμετείχε και σε άλλες ταινίες, εξίσου σημαντικές, με διαφορετικούς ρόλους, όπως ''Το κορίτσι με τα μαύρα'' του Μιχάλη Κακοιάννη, ''Ο Μιμίκος και η Μαίρη'' του Γρηγόρη Γρηγορίου, ''Ο Ηλίας του 16ου'' του Αλέκου Σακελλάριου, η ''Μανταλένα'' του Ντίνου Δημόπουλου, το ''Ποτέ την Κυριακή'' του ΖΥΛ ΝΤΑΣΣΕΝ, το ''Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ'' του Ροβήτου Μανθούλη, οι ''Ησυχες μέρες του Αυγούστου'' του Παντελή Βούλγαρη, ''Το βλέμματου Οδυσσέα'' του Θοδωρή Αγγελόπουλου, ''Το αίνιγμα'' του Γιαννη Σολδάτου.Τελευταία του συμμετοχή σε ταινία ήταν ο μικρός ρόλος του στο ''ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ'' του Παντελή Βούλγαρη,πριν από τρία χρόνια.
Ονομαστές ταινίες του, ως κωμικός, ήταν οι:''Ο ΘΑΝΑΣΗΣ, Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ'', ''ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΘΑΝΑΣΗ'', ''ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΡΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΣΟΥ'', ''ΔΙΚΤΑΤΩΡ ΚΑΛΕΙ ΘΑΝΑΣΗ'', Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΣΦΑΛΙΑΡΑΣ'', ''ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΟΣ ΤΡΕΛΟΣ ΒΕΓΓΟΣ'' κτλ...
Η πολιτική ηγεσία του τόπου, καλλιτέχνες, ηθοποιοί και άνθρωποι του πνεύματος, εξέφρασαν τη θλίψη για την απώλειά του.Πολύ περισσότερο όπμως, δάκρυσε χθες ο καθένας μας στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του.
Διότι ο Βέγγος δεν ήταν ένας απλός ηθοποιός.Ήταν ο Έλληνας της μεταπολεμικής περιόδου, εκείνος που έμαθε να πέφτει και να σηκώνεται, να παλεύει για το ψωμί και τις ιδέες του, να αντέχει στις ''φάπες'' της ζωής, να δίνει, να δίνει, να δίνει........
